Historia Wspólnoty

 

Początek DOMu to pragnienia dotyczące nowej wspólnoty, które pojawiły się w naszych sercach, m.in. o. Romana Groszewskiego SJ oraz Marysi Kastyak. Od momentu ich spotkania pytaliśmy Boga jak ma wyglądać ta wspólnota, a On odpowiadał:
Potem Pan skierował do mnie to słowo: Ręce Zorobabela położyły fundamenty tego domu i jego ręce go dokończą. Po tym poznacie, że Pan Zastępów posłał mnie do was. Bo któż by lekceważył chwilę skromnego początku, skoro z radością patrzą na pion ołowiany w ręku Zorobabela. (Za 4, 9-10)
Zebraliśmy grupę kilku osób, o których wiedzieliśmy, że noszą podobne pragnienia, aby wspólnie pytać Boga co konkretnie ma powstać. 7 Maja 2011, za zgodą przełożonych o. Romka, rozpoczęliśmy cotygodniowe spotkania, rozeznając jak ma wyglądać wspólnota, którą chcieliśmy powołać do istnienia. Nazwaliśmy się Nową Jakością, bo tego właśnie pragnęliśmy dla siebie i dla Kościoła. Forma jaką miały te spotkania, była ważna dla określenia kierunku w jakim idziemy. Spotkania odbywały się w mieszkaniu jednej z osób, do każdego przygotowywaliśmy się przez całodzienny post, a potem przy wspólnej kolacji modliliśmy się i rozmawialiśmy o tym, co mówi do nas Bóg. Ten czas pokazał nam, że to, do czego zaprasza nas Bóg w nowej wspólnocie, to budowanie głębokich, prawdziwych relacji, opartych na Nim.

Wiedzieliśmy na jakich wartościach chcemy budować wspólnotę. Pragnęliśmy, aby była to wspólnota w Kościele i dla Kościoła, aby była otwarta dla każdego i aby tworzyła przestrzeń do spotkania z Bogiem. Chcieliśmy, aby filarami wspólnoty były Adoracja, Uwielbienie i Ewangelizacja.

W tym czasie otrzymaliśmy także sen, który stał się dla nas fundamentem rozumienia naszej roli jako wspólnoty: Jesteśmy w domu i w samej piwnicy jest kaplica w której trwa Adoracja i Uwielbienie. Nagle z podłogi kaplicy zaczęła wypływać woda, szybko i coraz więcej, zaczęliśmy uciekać na wyższe poziomy, ale woda nas zalała i wypłynęła przez dach. Na modlitwie przyszło zrozumienie snu. Dom to Kościół, nasza wspólnota i każdy z nas indywidualnie. Woda jest symbolem łaski, wypływa z miejsca spotkania z Bogiem, z modlitwy, z dna serca, z miejsca w którym jesteśmy zamieszkiwani przez Boga, stopniowo wypełnia poszczególne przestrzenie naszego życia, przestrzenie Kościoła.

Zaczęliśmy również zgłębiać temat Przymierza. Dowiedzieliśmy się, że ważnym i biblijnym jest to, żeby powiedzieć Bogu „Tak” nie tylko indywidualnie, ale jako wspólnota. Rozmawialiśmy o tym z Nową Jakością, szukaliśmy w Biblii tekstów, które się do tego odnoszą.
Podczas weekendu w Kampinosie 15 października 2011 zawarliśmy Przymierze, jeszcze jako Nowa Jakość, zgadzając się na Boże prowadzenie nas w tej konkretnej wspólnocie. Miesiąc później pierwszy raz zaprosiliśmy swoich przyjaciół na spotkanie Wspólnoty DOM, gdyż tak postanowiliśmy się nazwać. W lutym 2012 pierwsi Domownicy dołączyli do Przymierza.

Kolejne lata były czasem wzrostu, a także krystalizacji naszej misji i kierunku w którym zmierzamy. Rozpoznaliśmy, że miejscem szczególnego powołania naszej wspólnoty jest objawianie Serca Boga jako naszego Ojca. Odkrywamy tożsamość Synów Bożych, którą otrzymaliśmy przez krzyż Jezusa i niesiemy ją szczególnie tym, którzy żyją w osieroceniu, nie mając doświadczenia Synostwa Bożego. Stąd też pełna nazwa wspólnoty to Dom w Ramionach Ojca. Widzimy również, że Bóg stawia nas w miejscu budowania jedności w Ciele Chrystusa, jako Ci którzy budują mosty ku pojednaniu. W sierpniu 2017 sformułowaliśmy Manifest Wspólnoty, który stanowi spisaną misję oraz filary DOMu.

Obecnie wspólnota liczy ok. 120 osób. Wraz z kolejnymi przybywającymi osobami, pojawiły się kolejne diakonie i posługi. Powstały również grupy formacyjne, w których mamy możliwość spotykać się w mniejszym gronie, dzielić, wspierać siebie nawzajem i iść wspólnie w kierunku, w którym prowadzi nas Bóg.